Begonnen am 8. September 2020 / komenco je la 8a de septembro 2020.

Am Katechismus wird dauernd gearbeitet. Letzte Korrekturen: 26. Oktober 2020.

La Kateĥismo estas daŭre prilaborata.



KATEĤISMO

DE LA

KATOLIKA EKLEZIO


Esperant-lingva traduko de la germana eldono

La germana traduko estas farita en 2003 laŭ la Edicio typica Latina de 1997


ENHAVO-TABELO

 

APOSTOLA KONSTITUCIO "FIDEI DEPOSITUM. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .p.1

PROLOGO. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .p.1

     I • La vivo de la homo - ekkoni Dion kaj Lin ami . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .p.x

     II. La transdono de la kredo - la kateĥizo. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . p.x

     III • Celo kaj adresatoj de la Kateĥismo. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .p.x

     IV • La strukturo de la Kateĥizmo . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .p.x

     V • Praktikaj indikoj por la uzado de la Kateĥismo. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . p.x

     VI • La necesaj adaptoj. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .p.x

Unua Parto: La Kredo-Konfeso . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .p.x

     Unua alineo: “MI KREDAS” — “NI KREDAS” . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . p.x

           Unua ĉapitro: La homo estas “Di-kapabla” . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . p.x

           Dua ĉapitro: Dio alproksimiĝas al la homo . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . p.x

                 Artikolo 1 • La revelacio de Dio. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . p.x

 


 

 

 

APOSTOLA KONSTITUCIO "FIDEI DEPOSITUM

 

okaze de la publikigo de la

“Kateĥismo de la Katolika Eklezio”,

kiu estis verkita konekse kun

la dua Vatikana Koncilio.


Johano Paŭlo la 2a, episkopo

servisto de la servistoj de Dio

por daŭra memoro.


Al la honorindaj fratoj kardinaloj, patriarĥoj, ĉef-episkopoj kaj episkopoj,

pastroj kaj diakonoj kaj al ĉiuj membroj de la Dia popolo.

 

La sinjoro konfidis al Sia eklezio la taskon gardi la dogmaron, kaj ĝi plenumigas tiun taskon ĉiutempe. La 2-a Vatikana Koncilio malfermita antaŭ 30 jaroj de mia antaŭulo Johano la 23a - bone li estu memorigata - havis la intencon kaj la deziron, heligi la apostolan kaj pastoralan senditecon de la eklezio, eklumigi la veron de la evangelio kaj tiel gvidi ĉiujn homojn al serĉado kaj akceptado de la ĉion superanta amo de Kristo (komp. Efe 3,19).

Kiel ĉefa tasko la beata papo Johano la 23a komisiis al la koncilio pli bone gardi kaj prezenti la valoran bonaĵon de la kristana dogmaro, por ĝin fari alirebla por ĉiuj krist-kredantoj kaj por ĉiuj homoj Di-favoraj. Pro tio la koncilio unue ne kondamnu la erarojn de sia tempo, sed precipe klopodu en trankvilo prezenti la dogmaron en klara forto kaj beleco. La papo diris: “Lumita de la lumo de ĉi tiu koncilio la eklezio kreskos - kiel ni fidas - per novaj riĉaĵoj, gajnos novajn energiojn kaj sentime rigardos en la futuron.” “Estas nia devo, volonte kaj sentime fari tion, kion postulas nia tempo, por tiel daŭrigi la vojon, kiun la eklezio iras jam ekde preskaŭ 20 jarcentoj. Fußnote

Helpe de Dio la patroj de la koncilio kapablis perlabori porla eklezio dum 4-jara laboro atendindan riĉecon de instru-eldiroj kaj pastoralaj direktivoj. Paŝtistoj kaj kredantoj en tio trovas direktivojn por “la renovigo de la pensado, de la agado, de la moroj kaj morala forto, por ĝojo kaj espero, kiel ili estis celo de la koncilio Fußnote .

La koncilio post sia fino ne ĉesis inspiri la vivon de la eklezio. En la jaro 1985 mi povis konstati: “Por mi, kiu havis la apartan gracon, aktive partopreni en la Dua Vatikana Koncilio, ĝi estis daŭra rilatujo por mia tuta pastorala agado, kaj mi esti konscie aktiva precize kaj konkrete apliki siajn direktivojn por ĉiu parto-eklezio kaj por la tuta eklezio. El tiuj fontoj ni devas seninterrompe ĉerpi Fußnote .

En tiu spirito mi kunvokis je la 25a de januaro 1985 eksterordinaran kunvenon de la Episkopara Sinodo okaze de la 20a jaro de la koncilia fino. Ĉelo de tiu kunveno estis aprezi la gracon kaj la spiritajn fruktojn de la Dua Vatikana Koncilio, kaj profundigi ties doktrinon, por ke ĉiuj kredantoj ankoraŭ pli bone povas konsenti al ĝi, kaj por ke la koncilio estu vaste konatigata kaj ties aplikado estu disvastigata.

Tiuokaze la sinodaj patroj konstatis: “Tre unuanime estas dezirata Kateĥismo respektive Kompendio de la tuta katolika kredo- kaj moro-dogmaro, por tiel diri kiel rilatopunkto por la kateĥismoj respektive kompendioj, kiuj estas verkendaj en la diversaj regionoj. La prezentado devas esti biblia kaj liturgia, prezenti la ĝustan dogmaron kaj samtempe konformi al la hodiaŭa vivo” Fußnote . Post la fino mi proprigis al mi tiun deziron, ĉar ĝi laŭ mia opinio “plene konformis veran bezonon de la tuta eklezio kaj de la parto-eklezioj” Fußnote

Ĉu ni ne danku nun al la Sinjoro el tuta koro en ĉi tiu tago, kiam ni povas prezenti al la tuta eklezio la tekston por la el vivaj fontoj renovigita kateĥizo sub la titolo “Kateĥismo de la Katolika Eklezio”.

Post la renovigo de la liturgio kaj post la nova kodigo de la kanona juro de la katolikaj orient-eklezioj nun ĉi tiu Kaeĥismo donos tre gravan konribuon al la verko de la renovigo de la tuta eklezia vivo, kiel la Dua Vatikana Koncilio tion volis kaj enkondukis.

La “Kateĥismo de la Katolika Eklezio” estas la frukto de tre vasta kunlaboro: Li estas perlaborita en ses jaroj de intensa laboro en la spirito de zorgema malfermiteco kaj de engaĝita fervoro.

En la jaro 1986 al komisiono de dekdu kardinaloj kaj episkopoj prezidita de la sinjoro kardinalo Josef Ratzinger mi transigis la laboron, prepari malnetaĵon por tiu kateĥismo dezirata de la sinodaj patroj. Redakta komitato de sep diocezanaj episkopoj kaj de teologiaj kaj kateĥizaj fakuloj subtenis la komisionon en sia laboro.

La komisiono estis taskita, doni direktivojn kaj observi la fluon de la laboroj. Ĝi singarde akompanis ĉiujn paŝojn de la redaktado de la naŭ sinsekvaj versioj. La redakta komitato siaflanke transprenis la respondecon, skribi la tekston kaj enverki la modifojn postulitajn de la komisiono, ekzameni la klarigojn de multnombraj teologoj, ekzegezistoj kaj kateĥizistoj kaj precipe de episkopoj de la tuta mondo, kaj plibonigi la tekston. En la komitato oni komparis sukcesplene la diversajn rimarkigoj, riĉigis tiel la tekston kaj fortigis la unuecon kaj homogenecon entute.

Poste la malnetaĵo fariĝis objekto de ampleksa interkonsiliĝo de ĉiuj katolikaj episkopoj, de iliaj episkoparaj konferencoj aŭ de iliaj sinodoj, krome de la institutoj por teologio kaj kateĥizo. Entute ĝi trovis vastan akceptadon ĉe la episkoparo, kaj oni povas vere konstati, ke ĉi tiu Kateĥismo estas la frukto de la kunlaboro de la tuta episkoparo de la katolika eklezio, kiu grandanime estis akceptinta mian inviton, transpreni propran parton de respondeco en initiativo, kiu trafas tiel rekte la tutan eklezian vivon. Tiu respondo vekas en mi profundan ĝojon, ĉar la kunvokado de tiom da voĉoj espromas ver tion, kion oni povas nomi “sinfonio” de la kredo. La eldonado de ĉi tiu kateĥismo respegulas do la kolegian naturon de la episkoparo: ĝi atestas la katolikecon de la eklezio.

Kateĥismo devas reprezenti fidele kaj organe la doktrinon de la Sankta Skribo, de la viva Tradicio de la eklezio kaj de la aŭtenta instu-ofico, same la spiritan heredaĵon de la patroj, de la instruistoj, de la sanktaj viroj kaj virinoj de la eklezio, por ekkonebligi pli bone la kristanan misteron, kaj por vivigi nove la kredon de la poplo de Dio. La kateĥismo devas atenti la evoluon de la instruo, kiun la Sankta Spirto en la kuranta tempo ofertas al la eklezio. Ĝi devas ankaŭ helpi, per la lumo de la kredo lumigi la novajn situaciojn kaj kaj problemojn, kiuj en la pasinteco ankoraŭ ne ekzistis.

La kateĥismo pro tio enhavos novaĵojn kaj konataĵojn (komparu Mat 13,52), ĉar la kredo ests ĉim la samo kaj samtempe fonto por ĉiam nova lumo.

Por reagi al tia duobla necesaĵo, la “Kateĥismo de la Katolika Eklezio” unuflanke prezentas la “malnovan” tradiciitan ordon, al kiu jam sekvis la kateĥismo de la sankta Pio la 5a, kaj ordigas la materion en kvar partojn: la credon, la sanktan liturgion unuloke kun la sakramentoj; la kristanan agadon prezentata elirante el la ordonoj; kaj fine la kristanan preĝon. Sed samtempe la enhavo estas prezentata en “nova” maniero por respondi al la demandoj de nia tempo.

Tiuj kvar partoj estas ligitaj inter si: la kristana mistero estas objekto de la kredo (unua parto): ĝi estas celebrata kaj prezentata en la liturgiaj agadoj (dua parto); ĝi estas prezenta por ilumini kaj subteni la infanojn de Dio (tria parto); ĝi estas la fundamento de nia preĝo, kies preferata esprimo estas la “Patronia”, kaj ĝi estas la objekto de nia petado, de nia laŭdo kaj de nia porpetado (kvara parto).

La litugio estas mem preĝo; la konfeso de la kredo pro tio havas konvenan lokon en la celebrado de la liturgio. La graco, frukto de la sakramentoj, estas le nepra kondiĉo de la kristana agado, same kiel la partopreno en la liturgio de la eklezio postulas la kredon. Sed se la kredo sin ne montras en la verkoj, li estas morta (komparu Jak 2,14-26) kaj ne povas doni fruktojn por la eterna vivo.

Legante la “Kateĥismon de la Katolika Eklezio” oni kapablas kompreni la mirindan unuecon de la misteroj de Dio, Lian savoplanon same kiel la centran pozicion de Jesuo Kristo, la solenaskita Filo de Dio sendita de la Patro, per la agado de la Sankta Spirito homiĝinta en la sino de la sankta Virgulino, por fariĝi nia Elaĉetinto. Mortinta kaj resurektinta Li ĉiam ĉestas en Sia eklezio, precipe en la sakramentoj. Li estas la fonto de la kredo, la modelo de la kristana agado kaj la majstro de nia preĝado.

La “Kateĥismo de la Katolika Eklezio”, kiun mi aprobis la 25an de junio1992 kaj ties publikigon mi dekretis rajte de mia apostola ofico hodiaŭ, estas prezentado de la kredo de la eklezio kaj de la katolika dogmaro, kiel ĝi estas testata aŭ iluminata de la Sankta Skribo, de la apostola Tradicio kaj de la instu-ofico de la katolika eklezio. Mi agnoskas tiun kateĥismon kiel sekura normo por la instruado de la eklezio kaj tiel kiel valida kaj legitima ilo en la servo de la eklezia komuno. Ĝi servu al la renovigo, al kiu la Sankta Spirito senĉese vokas la eklezion de Dio, la korpon de Kristo, la pilrimanton sur la vojo al la nepereonta lumo de la regno.

La aprobo kaj publikigo de la “Kateĥismo de la Katolika Eklezio” apartenas al la servo, kiun la posteulo de Petro volas fari al la sankta katolika eklezio kaj al ĉiuj unuopaj eklezioj, kiuj estas en paco kaj en komuno kun la Apostola Seĝo de Romo: tio esta la sama servo, kiu fortikigas kaj certigas ĉiujn disĉiplojn de la Sinjoro Jesuo kaj firmigas la ligilojn de la unueco en la sama apostola kredo.

Tial mi petas la paŝtistojn de la eklezio kaj ĉiujn kredantojn, akcepti en tiu spirito de komuneco ĉi tiun kateĥismon kaj zore ĝin untiligi en la plenumado de sia senditeco, kiam ili proklamas la evangelion kaj vokas al vivo laŭ la evangelio. Ĉi tiu kateĥismo estas konfidata al ili, por ke ĝi servu kiel sekura kaj aŭtentika rilato-teksto por la prezentado de la katolika doktrino kaj precipe por la verkado de lokaj kateĥismoj. Ĝi samtempe estas oferata al ĉiuj kredantoj, kiuj volas profundigi ka konojn de la neesploreblaj riĉoj de la savo (komparu Efe 3,8). Krome ĝi volas oferi apogilon al la ekumenaj klopodoj, kiuj zorgas pri la sankta deziro rilate al unueco de ĉiuj kristanoj, precize montrante la enhavon kaj la harmonian kunligon de la katolika kredo. Finfine la “Kateĥismo de la Katolika Eklezio” estas oferata al ĉiu homo, kiu demandas nin pri la kaŭzo de nia espero (komparu Pet 3,15) kaj kiu volas ekkoni, kion kredas la katolika eklezio.

La kateĥismo ne estas kreita anstataŭi la lokajn kateĥismojn aprobitaj konforme al la regularo de la ekleziaj aŭtortatoj, de la diocezaj episkopoj kaj episkoparaj konferencoj, precipe kiam ili ricevis la aprobon de la Apostola Seĝo. Ĝi estas kreita kuraĝigi la kreadon de novaj lokaj kateĥismoj kaj subteni tiujn, kiuj konsideras la diversajn situaciojn kaj kulturojn, sed samtempe zorge konservas la unuecon de la kredo kaj la fidelecon al la katolika doktrino.

Je la fino de ĉi tiu dokumento, kio prezentas la “Kateĥismon de la Katolika Eklezio”, mi petas la plejsanktan Virgulinon Maria, la patrinon de la homiĝinta Vorto kaj la patrino de la eklezio, ke ŝi subtenu kun sia potenca porpeto la kateĥizan servon de la tuta eklezio su ĉiuj niveloj en ĉi tiu tempo, kiam ĝi vokis al nova klopodo pri evangelizado. La lumo de la vera kredo liberigu la homaron de la nesciadon kaj de la sklaveco per la peko, kaj tiu lumo konduku la homojn al la unika libereco digna pri tiu nomo (komparu Joh 8,32): al la libereco en la vivo de Jesuo Kristo sub la gvidado de la Sankta Spirito ĉitere, kaj en la ĉiela regno en la abundo de la beateco de la vidado de Dio okulon ĉe okulo (komparu 1 Kor 13,12; 2 Kor 5,6-8)!

Datumita je la 11a de oktobro 1992, la dridekan datrevenan tagon de la malfermo de la Dua Ekumena Vatikana Koncilio, en la dekkvara jaro de mia pontifikato

 

Johannes Paulus pp II.

 

PROLOGO

 

PATRO, ... kaj jen estas la etern vivo, ke ili konu Vin, la sole veran Dion, kaj tiun, kiun Vi sendis (Joh 17,3). Dio, nia Savanto “volas, ke ĉiuj homoj estu savitaj kaj venu al la scio de la vero” (1 Tim 2,3.4). “Ne estas sub la ĉielo alia nomo, donita inter homoj, per kiu ni devas esti savitaj (Ago 4,12), ol la nomo JESUO.

 

I • La vivo de la homo - ekkoni Dion kaj Lin ami

1    Dio estas en Si senfine absoluta kaj feliĉa. Per decido farita el pura boneco Li kreis la homon en Sia libera volo, por ke tiu partoprenu en Lia beata vivo. Pro tio Li proksimas al la homo ĉiam kaj ĉie. Li vokas lin kaj Li helpas lin serĉi Lin, ekkoni Lin kaj Lin ami per ĉiuj siaj fortoj. Ĉiuj homojn, dividitajn inter si per la peko, Li vokas en la unuecon de Sia familio, la eklezio. Li tion faras per Sia Filo, kiujn Li sendis kiel Elaĉetanton kaj Savanton, kiam la tempo pleniĝis. Li vokas la homojn en Li kaj per Li, fariĝi en la Sankta Spirito Liaj infanoj kaj tiel heredi felican vivon.

2     Por ke ĉi tiu voko iru en la tuan mondon, Kristo sendis la de Li elvokitajn apostolojn kaj donis al ili la instrukcion proklami la evangelion: “Iru do kaj disĉipligu ĉiujn naciojn, baptante ilin en la nomon de la Patro kaj de la Filo kaj de la Sankta Spirito; instruante ilin observi ĉion, kion mi ordonis al vi. Kaj jen mi estas kun vi ĉiujn tagojn, ĝis la maturiĝo de la mondaĝo” (Mat 28.19-20). En la forto de tiu senditco ili eliris kaj “ili predikis ĉie, kaj la Sinjoro laboris kun ili kaj fortikigis la vorton per la signoj, kiuj sekvis. Amen” (Mar 16,20).

3     Kiu helpe de Dio atentis la vokon de Kristo kaj libere respondis, estis antaŭenŝovita per la amo de Kristo, proklami la feliĉigan anoncon en la tuta mondo. Tiu precioza testamentaĵo ricevita de la apostoloj estis fidele konservita de la posteuloj. Ĉiuj kredantoj al Kristo estas vokitaj, tion transdoni de generacio al generacio anoncante la kredon, vivante ĝin en gefrata amo kaj celebrante ĝin en la liturgio kaj en la preĝado Fußnote .

 

II. La transdono de la kredo - la kateĥizo

4     La eklezio klopodas, ke la homaro fariĝu disĉiploj de Kristo; la eklezio volas helpi ilin al la kredo, ke Jesuo estas la Filo de Dio, por ke ili havu per la kredo la vivon en Lia nomo. Per instruado ĝi klopodas trejni la homojn al tiu vivo kaj tiel starigi la korpon de Kristo Fußnote . Ĉiuj tiuj klopodoj jam frue estis nomataj kateĥizo.

5    La kateĥizo estas “kredo-edukado de infanoj, gejunuloj kaj plenkreskuloj, kiu ampleksas precipe prezentadon de la kristana doktrino; ĝenerale oni antaŭeniras organe kaj sistemate por enkonduki la lernantojn en la riĉon de la kristana vivo” (CT 18).

6    La kateĥizo estas malvaste ligita kun kelkaj elementoj de la animzorga tasko de la eklezio, kiuj mem havas kateĥizan karakteron, prepari al la kateĥizo aŭ sekvi el la kateĥizo: La unua predikado de la evangelio, tio estas la misia prediko por la vekado de la kredo; la serĉado al kialoj kredi; la sperto de kristana vivo; la celebrado de la sakrmentoj; la envicigo en la kristanan komunon, kaj la apostola kaj misia atesto Fußnote .

7    “La kateĥizo estas malvaste ligita kun la tuta vivo de la eklezio. Esence dependas de la kateĥizo ne nur la geografia etendiĝo kaj la nombra kreskado, sed ankaŭ kaj eĉ pli la interna kreskado de la eklezio, kaj ĝia konformeco kun la savoplano de Dio (CT 13).

8    La periodoj de la renoviĝo de la eklezio estas ankaŭ la flortempoj de la kateĥizo. Tiel en la grandaj epokoj la ekleziaj patroj dediĉas sanktaj episkopoj grandan parton de sia animzorga servo al la kateĥizo. Estas tempoj de la sankta Cirilo el Jerusalemo kaj de la sankta Johanno Krizostomo, de la sankta Ambrosio kaj de la sankta Aŭgusteno kaj de multaj aliaj patroj, kies kateĥizaj verkoj restas ekzemplodonaj.

9    La servo de la kateĥizo ĉerpas ĉiam novajn fortojn el la koncilioj. La koncilio de Trento tiurilate estas signifoplena ekzemplo: ĝi donis en siaj dekretoj prioritatan signifon al la kateĥizo; el ĝi eliris la Roma Kateĥismo, kiun oni ankaŭ nomas la Trentan kaj kiu prezentas unua-rangan verkon kiel mallongversio de la kristana doktrino; la koncilio donis en la eklezio la impulson al impresa organizado de la kateĥizo, kaj ĝi gvidis al la publikigo de nombraj kateĥismoj danke al sanktaj episkopoj kaj teologoj kiel la sankta Kanisio, la sankta Karlo Boromeo, de la sankta Turibio el Mongrovejo kaj de la sankta Roberto Bellarmin.

10  Tiel ne mirigas, ke en la tempo post la Dua Vatikana Koncilio, kiu de papo Paŭlo la 6a esti taksita kiel la granda kateĥismo de la hodiaŭa tempo, la kateĥizo de la eklezio denove tiris la atenton al si. La Ĝenerala Kateĥiza Direktorio de 1971, la Episkoparaj Sinodoj pri la evangelizado (1973) kaj pri la kateĥizado (1977) kaj la analogaj Apostolaj Skribaĵoj “Evangelii nuntiandi” (1975) kaj “Carechesi tradendæ” (1979) tion atestas. La eksterordinara Episkopara Sinodo de 1985 instigas, verki “Kateĥismon aŭ Kompendion de la tuta katolika kreda kaj morala doktrinoj” (Fina raporto II B a 4). Papo Johano Paŭlo la 2a akceptis tiun deziron de la Episkopara Konferenco dirante, ke “tiu deziro konformas al vera bezono de la tuta eklezio kaj de la parto-eklezioj” (alparolo de la 7a de decembro 1985). Li cion faris por plenumi tiun deziron de la sinodaj patroj.

 

III • Celo kaj adresatoj de la Kateĥismo

11  Ĉi tiu Kateĥismo volas prezenti organan sintezon de la esencaj kaj bazaj enhavoj de la katolika kredo- kaj moralo-doktrino el la lumo de la Dua Vatikana Konzilio kaj laŭ la ampleksa Tradicio de la eklezio. Ĝiaj ĉefaj fontoj estas la Sankta Skribo, la ekleziaj patroj, la liturgio kaj la instru-ofico de la eklezio. Ĝi estas pensita kiel “rilatopunkto por la Kateĥismoj aŭ Kompendioj verkendaj en la diversaj regionoj” (Episkopara Sinodo 1985, fina raporto II B a 4).

12  Ĉi tiu Kateĥismo estas ĉefe destinita por tiuj, kiuj responsas la kateĥizon: unualoke la episkopoj kiel instruistoj de la kredo kaj paŝtistoj de la eklezio. Ĝi estas al ili ofertita kiel laborohelpo en ilia tasko instrui la popolon de Dio. Per la episkopoj ĝi diretiĝas al la verkantoj de Kateĥizmoj, al sacerdotoj kaj kateĥizistoj. Sed ĝi volas estas utila legaĵo ankaŭ al ĉiuj aliaj kredantaj kristanoj.

 

IV • La strukturo de la Kateĥizmo

13  La Kateĥizmo estas ordigita laŭ la kvar bazaj pilonoj de la granda kateĥiza tradicio: La konfeso de la bapto-kredo (kredokonfeso aŭ simbolo), la sakramentoj de la kredo, la vivo el la kredo (la ordonoj) kaj la preĝado de la kredantoj (la Patronia).

 

La kredokonfeso (unua parto)

14  Kiu apartenas per la kredo kaj la bapto al Kristo, devas konfesi sian baptokredon antaŭ la homoj Fußnote . Pro tio la kateĥismo unue pritraktas la revelacion, per kiu Dio sin turnas al la homo kaj donas Sin al li, kaj la kredon, per kiu la homo pri io respondas al Dio (unua alineo). La kredokonfeso kunigas la donojn, kiuj Dio kiel kreinto de ĉiu bono, kiel Elaĉetinto kaj Sanktiganto donacas al la homo. Li ordigas ilin laŭ la tri gazaj artikoloj de nia bapto. Tiuj estas: La kredo al la Unu Dio, la ĉiopova Patro, la Kreinto; la redo al Jesuo Kristo, Lian filon, nian Sinjoron kaj Elaĉatinton; kaj la kredon al la Sankta Spirito en la sankt eklezio (dua alineo).

 

La sakramentoj de la kredo (dua parto)

15  La dua parto de la kateĥismo prezentas, kiel la savo por ĉiam realigita per Jesuo Kristo kaj la Sankta Spirito estos prezentata: en la sanktaj agadoj de la liturgio de la eklezio (unua alineo), precipe en la sep sakramentoj (dua alineo).

 

La vivo el la kredo (tria parto)

16  La tria parto de la Kateĥismo montras la lastan celon de la laŭ la bildo de Dio kreita homo: la beateco; ĝi ankaŭ prezentas la vojon, kiu kondukas tien: la libera ĝusta agado kun la helpo de la direktivo kaj de la graco de Dio (unua alineo). Tiu agado realigas la duoblan ordonon de la amo, kiel ĝi estas evoluinta en la dek Diaj ordonoj (dua alineo).

 

La preĝo en la kredovivo (kvara parto)

17  La lasta parto de la kateĥismo agadas pri la senco kaj signifo de la preĝo en la vivo de la kredanto (unua alieneo). Ĝi finiĝas kun mallonga komentario pri la sep petoj de la preĝo de la Sinjoro, la “Patronia” (dua alieno). En tiuj preĝoj ja troviĝas la tuteco de la bonaĵoj, kiujn ni rajtas esperi kaj kiujn nia ĉiela Paro volas doni al ni..

 

V • Praktikaj indikoj por la uzado de la Kateĥismo

18  Ĉi tiu Kateĥismo estas pensita kiel organa prezentado de la tuta katolika kredo. Oni devas ĝin do legi kiel unueco. Multaj referencoj en la piednotoj kaj rande de la teksto kaj same la registroj fine de la libro Fußnote ebligas vidi ĉiun temon en sia ligo kun la tutaĵo de la kredo.

19  Ofte la Sankta Skribo ne estas vorte citata, sed estas nur atentigita al ĝi (en al piednoto). La legado de la nomitaj skrib-lokoj helpas al pli profunda kompreno. La skribo-indikoj estas pensitaj ankaŭ helpo por la kateĥizo.

20  Ĉe la lokoj en malgranda formato temas pri historiaj aŭ apologiaj rimarkigoj aŭ ankaŭ pri aldonaj instruaj klarigoj.

21  La malgrand-literaj citaĵoj el patristikaj, liturgiaj, instru-oficaj aŭ hagiografiaj fontoj riĉigas la instru-prezentadon. Ofte tiuj tekstoj estis elektitaj rilate iun direktan aplikadon en la kateĥizado.

22  Fine de ĉiu tema unuo mallongaj tekstoj kunigas la esencan instru-enhavon en mallongajn formuladojn. Ili donu al la loka kateĥizo instigojn al mallongaj frazoj, kiuj pli facile esta encerbigeblaj.

 

VI • La necesaj adaptoj

23  Al ĉu tiu kateĥismo gravas precipe la prezentado de la instruado. Ĝi helpas al profundigo de la Kredo-Konfeso. Pri tio ĝi celas al la maturigado de la kredo, ĝia enradikigo en la vivo kaj ĝia elradiado per la atestado Fußnote .

24  Pro sia intenso ĉi tiu kateĥismo ne povas mem realigi la adaptadojn en la prezentado kaj en la kateĥizaj metodoj, kiujn postulas la diferencoj en la kuturoj, en la vivoetapoj, en la spirita vivo kaj en la sociaj kaj ekleziaj situacioj de la adresatoj. Tiuj nepraj adaptiĝoj estas tasko de koncernaj kateĥismoj, kaj precipe tasko de la responsuloj por la instruado de la kredantoj.

“Kiu praktikas la oficon de la instruado, fariĝu ‘ĉio al ĉiuj’ (1 Kor 9,22), por gajni ĉiujn por Kristo … tiu ne kredu, ke la homoj konfiditaj al ŝia aŭ lia zorgo ĉiuj estus samaj kaj oni povus ilin ĉiujn instrui en sama maniero laŭ fiksa kaj sekura skemo. Iuj estas “kiel ĵusnaskitaj suĉinfanoj” (1 Pet 2,2); aliaj komenciĝas kreski en Kristo; iuj ja estas jam en matura aĝo … La vokitaj al tiu ofico devas kompreni, ke en la pludono de la kredo-misteroj kaj de la vivo-ordonoj necesas adapti la instruojn al la pensmaniero kaj al la kapablomaniero de la aŭskultantoj.” (Ĉatech. R., Antaŭvorto 11).

 

Precipe - la amo

25  Fine de ĉi tiuj enkondukoj ni memoru al la pastorala principo, kiun esprimas la Roma Kateĥismo tiel:

“La tuta instruado kaj informado devas esti regata de la amo, kiu neniel finiĝas. Kion ajn oni prezentas kiel kreda, espera aŭ farenda ‒ ĉiam estas rekomendenda precipe la amo al nia Sinjoro, por ke ĉiu komprenu, ke ĉiuj verkoj de kompleta kristana virto nur kaj solaj komenciĝas en la amo kaj havs nenion alian celon ol la amon”. (antaŭvorto 10).

 

Unua parto

La Kredo-Konfeso

 

Unua alineo

“MI KREDAS” — “NI KREDAS”

 

26  Kiam ni konfesas nian kredon, ni diras je la komenco: “Mi kredas” aŭ “Ni kredas”. Antaŭ ol ni prezentas la kredon de la eklezio, kiel ĝi estas konata, celebrata en la liturgio, vivata en la observado de la ordonoj kaj en la preĝado, ni demandas nin, kion signifas “kredi”. La kredo estas la respondo de la homo al Dio, kiu sin revelacias kaj sin donacas al la homo, kaj kiu en la serĉado de la lasta senco de sia vivo alportas lumon en pleneco. Do ni rigardas unue tiun serĉadon de la homo (unua ĉapitro), poste la Dian revelacion, per kiu Dio renkontas al la homo (dua ĉapitro), kaj fine la respondon de la kredo (tria ĉapitro).

 

 

Unua ĉapitro

La homo estas “Di-kapabla”

 

I • La deziro al Dio

 

27  La deziro al Dio estas enskribita al la homo en sian koron, ĉar la homo estas kreita de Dio kaj por Dio. Dio neniam ĉesas tiri la homon al Si. Nur en Dio la homo trovos la veron kaj la feliĉon, kiujn li senĉese serĉas. (355, 1701, 1718)

 

“Aparta kaŭzo por la homa digno kuŝas en la vokiteco de la homo al la kuneco kun Dio. Al la dialogo kun Dio la homo estas invitita: Li ja nur ekzistas, ĉar li estas kreita de Dio pro amo kaj li estas ĉiam tenita el amo; kaj li ne vivas plene laŭ la vero, kiam li ne libere akceptas tiun amon kaj ne protektiĝas en sia Kreinto.” (GS 19,1)

 

28  Ekde ĉiam la homoj esprimas multmaniere siajn serĉadojn de Dio per siaj kredokonceptoj kaj per siaj religiaj kondutmanieroj (kiel preĝo, ofero, kulto kaj meditadoj). Tiuj esprimomanieroj povas esti plursencaj, sed ili dispeneblas tiom, ke oni povas nomi la homon religia estaĵo: (2095-2109, 843, 2566)

 

Dio “el unu origino faris ĉiujn naciojn de la homoj, por loĝi sur la tuta supraĵo de la tero, difininte ordigitajn epokojn kaj la limojn de iliaj loĝejoj; por ke ili serĉu Dion, se eble ili povus ĉirkaŭpalpi kaj trovi Lin, kvankam Li ne estas malproksime de ĉiu el ni; ĉar en Li ni vivas kaj moviĝas kaj ekzistas” (Apo 17,26.28)

 

29  Tiu “plej intima kaj plej vivofortaj kunligo kun Dio” (GS 19,1) ja povas esti forgesata, miskomprenata, eĉ klare rifuzata. Tiaj sintenoj povas havi diversajn kaŭzojn Fußnote : rezistado kontraŭ la malbono en la mondo, religia nescio aŭ indiferenteco, teraj zorgoj aŭ riĉeco Fußnote , malbona ekzemplo de kredantoj, kontraŭreligiaj pensotendencoj kaj finfine la emo de la pekema homo sin pro timo kaŝanta kaj fuĝanta antaŭ la voko de la Sinjoro. (2123-2128, 398)

 

30  “Ĝoju la koro de tiuj, kiuj serĉas la Eternulon” (Psa 105,3). Ankaŭ se la homo forgesas aŭ rifuzas Dion, Dio ne ĉesas voki ĉiun homon, por ke tiu sercu Lin kaj vivu per tio kaj trovu sian feliĉon. Sed tiu serĉado postulas de la homo la tutan fortostreĉon de la pensado kaj la rektan tendencon de la volo, “sinceran koron”, kaj ankaŭ la atestadon de aliaj, kiuj instruas lin serĉi Dion. (2567, 845, 368)

 

“Granda Vi estas, Sinjoro, kaj laŭdindeĝa; granda estas Via forteco, kaj nemezurebla Via saĝeco. Kaj laŭdi Vin volas la homo, kiu mem estas parto de via kreitaĵo, la homo, kiu ĉie ajn portas sian mortecon, kaj en ĝi la ateston de sia pekeco, kaj la ateston, ke Vi kontraŭas la fierulojn. Kaj tamen li volas Vin laŭdi, la homo, kiu mem estas parto de Via kreitaĵo. Vi pelas nin, por ke ni laŭdu vin kun ĝojoj, ĉar vi kreis nin al Vi, kaj sentrankvila estas nia koro, ĝis ĝi ripozas en Vi” (S-ta Aŭgusteno, conf. 1,1,1).

 

II • La vojoj al la Dio-ekkono

 

31  Ĉar la homo estas kreita laŭ la bildo de Dio kaj vokita ekkoni kaj ami Dion, li ekkonas serĉante Dion certajn “vojojn” atingi la ekkonon de Dio. Oni nomas tiujn ekkonojn ankaŭ “Diopruvoj”, ne en la senco de natursciencaj pruvoj, sed en la senco de kongruaj kaj konvinkaj argumentoj, kiuj igas verajn certecojn.

 

Tiuj “vojoj” al Dio havas kiel elirpunkto la kreitaĵon - la materian mondon kaj la homan personon:

 

32  La mondo. Oni povas ekkoni Dion kiel origino kaj celo de la universo el la movado kaj la estiĝado, el la kontingeco, la ordo kaj la beleco de la mondo. (54, 337)

 

La sankta Paŭlo asertas de la paganoj: “la scio pri Dio estas elmontrita ĉe ili, ĉar Dio elmontris ĝin al ili. Ĉar Liaj nevideblaj ecoj de post la kreado de la mondo fariĝas videblaj, sentate per Liaj faritaĵoj, nome, Lia eterna potenco kaj dieco (Rom 1,19-20) Fußnote .

 

Kaj la sankta Aŭgusteno diras: “Demandu la belecon de la tero, demandu la belecon de la maro, demandu la belecon de la aero, kiu etendiĝas kaj vastiĝas, demandu la belecon de la ĉielo…, demandu ĉiujn aĵojn. Ĉiuj respondas al vi: Rigardu, kiel belaj ni estas! Ilia beleco estas konfeso (konfessio). Kiu faris tiun aĵojn spertantajn variadon, se ne la plej Bela (Pulcher), kiu ne spertas variadon?” (sermones 241,2).

 

33  La homo. Pri la ĉeesto de Dio demandas la homo kun sia malfermiteco por la vero kaj la belo, kun sia senso por la morala bono, kun sia libereco kaj kun la voĉo de lia konscienco, kun lia deziro al senfineco kaj feliĉo. En ĉia tio la homo spertas signojn de sia spirito-animo. “Ĉar la ĝermo de la eterneco, kiun li portas en si, ne lasas sin redukti sur la nuran materion” (gaudium et spes 18,1), lia animo povas havi sian originon nur en Dio. (2500, 1730, 1776, 1703, 366)

 

34  La mondo kaj la homo atestas, ke ili havas nek sian ununa kaŭzon nek sian lastan celon en si, sed ke ili partoprenas tute en la neorigina kaj senfina esto. Sur tiuj diversaj “vojoj” la homo povas atingi la ekkonon, ke ekzistas vero, kiu estas la unua kaŭzo kaj la lasta celo de ĉio, kaj tiu vereco “estas Dio nomata de ĉiuj” (s-ta Tomaso el Akvino, summa theologiæ 1,2,3). (199)

 

35  La kapableco de la homo ebligas al li ekkoni la ĉeestadon de persona Dio. Sed por ke la homo povu komenci rilaton de konfidenco kun Dio, Tiu volis sin revelacii al la homo kaj doni al li la gracon, povi akcepti tiun revelacion en la kredo. La pruvoj por la ĉeesto de Dio ja povas gvidi al la kredo kaj helpi al la kompreno, ke la kredo ne kontraŭas al la homa racio. (50, 159)

 

III • La Dio-ekkono laŭ la doktrino de la eklezio

 

36  “La sankta patrino eklezio firme tenas kaj instruas, ke Dio, la origino kaj la celo de ĉiuj aĵoj, povas esti sekure ekkonata el la kreitaĵoj kun la natura lumo de la hom racio” (1a Vatikana Koncilio, dogmata konstitucio “Dei Filius” Konzil 2: Denzinger 3004) Fußnote . Sen tiu kapablo la homo ne povus akcepti la Dian revelacion. La homo posedas tiun kapablecon, ĉar li estas kreita “laŭ la bildo de Dio” (Gen 1,27). (335)

 

37  En la historiaj kondicoj, en kiuj troviĝas la homo, ja estas tre malfacile por li, Dion ekkoni nur per la lumo de sia racio. (1960)

“Se la la homa racio, por tion simple diri, povas fakte atingi per sia natura forto kaj per sia lumo la veran kaj sekuran ekkonon de la unu persona Dio, kiu protektas kaj gvidas la mondon per Lia providento, kaj la naturan leĝon, kio per la kreinto estas metita en nian koron, tamen ne malmultaĵoj baras, ke la sama racio efike kaj fruktodone utiligu tiun al ĝi denaske donitan kapablon. Kio ja etendiĝas al Dio, kaj kio tuŝas la rilatojn ekzistantajn inter la hono kaj Dio - tio estas veroj, kiuj tut supergrimpas la ordon de sensaj aĵoj; kiam ili estas aplikataj al la vivogvidado kaj tiujn formas, ili postulas mem-oferadon kaj abnegacion. La homa racio estas en malfacilaĵoj pri la akirado de tiaj veraĵoj, kaj pro la impulso de siaj sensoj kaj imago, kaj pro siaj malĝustaj avidoj, kiuj originas en la prapeko. Tiel okazas, ke la homoj en tiaj aĵoj volonte kredigas al si, ke estus malĝusta aŭ almenaŭ dubinda, kion ili mem ne volas, ke ĝi estu vera” (Pio la 12a, Enzkliko “Humani Generis” Denzinger 3875).

 

38  Tial estas necese, ke la homo estu priluminata per la revelacio de Dio pri tio, kio superas lian racion. Sed li estu priluminata per la revelacio de Dio ankaŭ pri tio, “kio en demandoj de la religio kaj de la moroj per la racio ja ne estas ne-alirebla”, por ke ĝi “ankaŭ en la nuna stato de la homaro estu ekkonata de ĉiuj sen malfacilaĵoj, kun fidinda sekureco kaj sen enmiksaĵo de eraroj” (Pio la 12a, Enzikliko “Humani Generis” Denzinger 3876) Fußnote (2036)

 

IV • Kiel paroli pri Dio?

 

39  La eklezio reprezentas la konvinkon, ke la homa naturo kapablas ekkoni Dion. Per tio ĝi esprimas sian fidon, ke eblas paroli pri Dio al ĉiuj homoj kaj kun ĉiuj homoj. Tiu konvinko estas la bazo de ĝia dialogo kun la aliaj religioj, kun la filozofio kaj kun la sciencoj, sed ankaŭ kun la nekredantoj kaj la ateistoj. (851)

 

40  Ĉar nia Dio-ekkono estas limigita, tio validas ankaŭ de nia parolado pri Dio. Ni povas nur paroli pri Dio el la vidpunkto de la kreitaĵoj kaj laŭ nia limigita homa ekkono- kaj penso-maniero.

 

41  Ĉiuj kreitaĵoj montras certan similecon al Dio, precipe la homo, kiu estas kreita laŭ la bildo de Dio. simila al Li. Pro tio respegulas la multaj perfektecoj de la kreitaĵoj (ilia vereco, ilia boneco, ilia beleco) la senfinan perfektecon de Dio. Pro tio ni povas fari eldirojn pri Dio el la perfekteco de Siaj kreitaĵoj, “Ĉar el la grandiozeco kaj beleco de la kreitaĵoj la kreinto estas laŭe imagata” (Saĝ 13,5). (213, 299).

 

42  Dio estas majesta super ĉiu kreitaĵo. Pro tio ni devas senĉese nian paroladon pri Li purigi de ĉiuj limiteco, bildeco kaj neperfekteco, por ne intermiksi kun niaj homaj imagoj pri Li la “neeldireblan, nekompreneblan, nevideblan, nekoncepteblan” Dion (liturgio de la Sankta Krizostomo, Eŭkaristia Preĝo). Nia homa vorto neniam atingas la misteron de Dio. (212, 300, 370).

 

43  Kiam ni tiel parolas pri Dio, nia lingva ja home esprimiĝas, sed tamen ĝi reale rilatas al Dio mem, sed tamen ĝi ne povas Lin esprimi en Lia senfina simpleco. Ni devas konscii: “Oni ne povas konstati inter la Kreinto kaj la kreito iun eĉ grandan similecon, sen ke estus inter ili eĉ pli granda malsimileco (4a Koncilio en la Laterano, ĉapitro 2, “De errore abbatis Joachim”: Denzinger 806). “Ni ne povas kompreni de Dio, kio Li estas, sed ni povas kompreni nur, kio Li ne estas kaj kiel la aliaj estaĵoj rilatas al Li” (Thomaso el Akvino, summa contra gentiles 1,30).

 

MALLONGAJ TEKSTOJ

 

44  La homo estas religia estaĵo laŭ sia naturo kaj laŭ sia vokiteco. Ĉar li venas de Dio kaj li iras al Dio, la homo vivas perfektan vivon nur en libervola ligiteco kun Dio.

 

45  La homo estas kreita vivi en komuneco kun Dio, en kiu li trovas sian feliliĉon. “Kiam mi aliĝos al Vi per mia tuta estaĵo, tiam neniuj doloro kaj mizero premegos min, kaj nur mia tuta de Vi plenigita vivo estos reale vera vivo” (Sankta Aŭgusteno, confessiones 10,28, 39).

 

46  Se la homo aŭskultas la mesaĝon de la kreitaĵoj kaj la voĉon de sia konscienco, li povas atingi la certecon, ke Dio ekzistas kiel kaŭzo kaj celo de ĉio.

 

47  La eklezio instruas, ke la unika kaj vera Dio, nia Kreinto kaj Sinjoro, el Siaj verkoj kun certeco povas esti ekkonata danke al la natura lumo de la racio Fußnote .

 

48  Ni povas vere paroli pri Dio, se ni komenciĝas kun la multeca perfekteco de la kreitaĵoj, per kiu ili similas al la senfine perfekta Dio. Sed nia limigita lingvo ne kapablas elĉerpi Sian misteron.

 

49  “Sen la Kreinton la kreitaĵo sinkas en la nenion” (Gaudium et spes 36). Pro tio la kredantoj scias per la amo de Kristo sin insiste admonitaj, alporti la lumon de la viva Dio al tiuj, kiuj Lin ne konas kaj ne rifuzas.

 

 

Dua ĉapitro

Dio alproksimiĝas al la homo

 

50  Per sia natura racio la homo povas ekkoni Dion kun certeco el Ties verkoj. Sed ekzistas ankoraŭ alia ordo de la ekkono, kiun la homo ne povas ekkoni el propraj fortoj: tiu de la Dia revelacio Fußnote . Per tute libera decido Dio Sin revelacias kaj Sin donas al la homo revelaciante Sian plej internan misteron, Sian gracan decidon, kiun Li decidis en Kristo por ĉiuj homoj ekde ĉiu eterneco. Li malkovris plene Sian savoplanon sendante Sian amatan Filon, nian Sinjoron Jesuon Kriston kaj la Sanktan Spiriton. (36, 1066)

 

 

Artikolo 1 • La revelacio de Dio xxx

 

 

I • Dio revelacias Sian “gracan decidon”

 

51  “Plaĉis al Dio kaj Sia boneco kaj saĝeco, Sin mem revelacii, kaj malfermi la misteron de Sia volo, ke la homoj per Kristo, la karniniĝinta Vorto, en la Sankta Spirito havas aliron al la Patro kaj partoprenas en la Dia naturo” (Denzinger 2). (2823, 1996)

 

52  Dio “loĝante en lumo neatingebla” (1 Tim 6,16) volas al la homoj, kiujn Li kreis en libereco, komuniki Sian propran Dian vivon, por akcepti en Sia Unika Filo la homojn kiel Siajn gefilojn Fußnote . Dio Sin rivelanta volas kapabligi la homon, respondi al Li, ekkoni Lin kaj ami Lin multe pli, ol la homoj kapablus el si mem.

 

53  Tiu Dia revelacia decido realiĝas”en agoj kaj vortoj, kiuj estas interligitaj interne” kaj kiuj heligas sin reciproke. (Denzinger 2). En tio kuŝas stranga Dia “eduk-saĝeco”: Dio sin revelacias al la homo en ŝtupoj; Li antaŭpreparas la homon al tio en etapoj, surpreni Sian supernaturan memrevelacion, kiu havas sian kulminon en la persono kaj sendado de la karniĝinta Vorto Jesuo Kristo. (1153, 1950)

 

La sankta Ireneo el Lyon parolas sub la bildo de la reciproka adaptiĝo de Dio kaj de la homoj ĉiam denovede tiu Dia pedagogiko. “La Vorto de Dio loĝas en la homo kaj fariĝis al la Homido, por ke la homo alkutimiĝu, akcepti Dio, kja por ke Dio kutimiĝu loĝi en la homo laŭ la plaĉo de la Patro” (Ireneo, adversus hæreses 3, 20,2) Fußnote

 

 

II • La ŝtupoj de la revelacio

 

Dio allasas, ke oni ekkonu Lin ekde la komenco

 

54  “Dio, kiu per la vorto ĉion kreas kaj subtenas, koncedas al la homoj daŭran ateston pri Si en la kreitaĵoj, kaj super tio Li Sin mem ofertas dekomence al la pragepatroj, ĉar Li volis malfermi la vojon de la supernatura savo” (Denzinger 3). Li vokis ilin al intima komuno kun Si vestante ilin kun brila graco kaj justeco. (32, 374)

 

55  Ĉi tiu revelacio ne estis rompita per la peko de niaj pragepatroj. Ĉar Dio ilin “restarigis post ilia pekofalo … al espero pri la savo per la promeso de la reaĉeto, kaj Li zorgis senĉese por la homara gento, por doni la eternan vivon al ĉiuj, kiuj en la konstanteco de la bonaj verkoj strebas al la savo” (Denzinger 3). (410, 397)

 

“Kaj kiam la homo pro sia malobeo perdis Vian amikecon, Vi ne forlasis lin sub la povo de la morto … Plurfoje eĉ interligon Vi proponis al la homoj” (Roma Meslibro, Kvara Eŭĥaristia Preĝo 118). (761)

 

 

La interligo kun Noaĥ

 

56  Kiam pro la peko la unueco de la homaro estis rompita, Dio klopodis savi la homaron unue sur la vojo de ĉiu unuopa rompitaĵo. En la interligo, kiun Li faris kun Noaĥ Fußnote post la diluvo, montras sin la Dia savovolo rilate al la “popoloj”, tio signifas: rilate al la homoj, kiuj “en siaj diversaj landoj … estas ordigitaj ĉiu laŭ sia lingvo kaj siaj gentoj kaj nacioj” (Gen 10,5) Fußnote . (401, 1219)

 

57  La samtempe kosma, socia kaj religia ordo de la multeco de la popoloj Fußnote dampu la fieron de la falinta homaro, kiu en unanima malboneco Fußnote volas sin fari al unuaĵo sammaniere kiel Babelo Fußnote . Sed sekve de la peko Fußnote tiu provizora ordo minacas ĉiam denove degliti en la paganan dekadencon de la politeismo kaj de la diigo de la popolo kaj ties gvidanto.

 

58  La interligo kun Noaĥ tiom longe validas, kiom longe daŭras la tempo de la popoloj Fußnote , ĝis la proklamado de la evangelio en la tuta mondo. La Biblio adoras kelkajn grandajn figurojn de la “popoloj”: “Abel la justulon”, la sacerdotan reĝon Melkicedekon Fußnote kiel bildo de Kristo Fußnote , la justulojn “Noa, Daniel kaj Ijob” (Eze 14,14). Tiel la Skribo esprimas, al kiu pli alta sankteco venas tiuj, kiuj laŭ la interligo de Noa persistas, ke Kristo venos, “kunvenigi en unu la disĵetitajn filojn de Dio” (Joh 11,52). (674, 2569)

 

 

Dio elektas Abrahamon

 

59